قفل کودک اینترنتی!

اینترنت به همان اندازه که مفید است، می تواند خطر آفرین هم باشد. در واقع علیرغم تمام اطلاعات مفیدی که از طریق وبگردی می توان کسب نمود، می تواند محیط ناامنی برای کودکان باشد.

بازیهای آنلاین، شبکه های اجتماعی، سایت های مشکوک همه و همه خطراتی هستند که کودکان و نوجوانان هنگام استفاده از اینترنت با آن روبرو هستند.

حقیقت امر آن است که با پیشرفت روزافزون تکنولوژی های آنلاین، استفاده کودکان از اینترنت اجتناب ناپذیر است. شاید نتوانیم آنها را صد در صد از خطرات احتمالی حفظ کنیم، اما می توان تا حد مطلوبی این شرایط را کنترل نمود و آنها را از وب سایت های نامناسب و افراد غریبه دور نگه داشت. نرم افزارهای زیادی هستند که به شما امکان مدیریت فعالیتهای آنلاین خانواده تان را می دهند که به آنها اصطلاحا Parental Control گفته می شود.

در این بین می توان SafeFamilies Software و K9 Web Protection Software را نام برد.


قفل کودک اینترنتی!

با پیشرفت روزافزون تکنولوژی های آنلاین، استفاده کودکان از اینترنت اجتناب ناپذیر است. شاید نتوانیم آنها را صد در صد از خطرات احتمالی حفظ کنیم, اما می توان تا حد مطلوبی این شرایط را کنترل نمود واز آنها در برابر  وب سایت های نامناسب و افراد غریبه محافظت نمود.

این ابزارها قابلیت های گوناگونی دارند:

۱- هنگام نصب این گونه برنامه ها, یک نام کاربری برای کاربر مدیر(Administrator) و به تبع آن کلمه عبور برای محافظت از تنظیمات ایجاد شده, تعیین می شود.

۲- این برنامه ها معمولا قابلیت ایجاد طبقه بندی مطالب را دارند به صورتی که می توانید به صورت موضوعی مطالب را block نمائید. اگر کودک قصد باز کردن صفحاتی با موضوعات نامناسب خشن یا غیراخلاقی را داشته باشد یا حتی بخواهد از طرق غیر امن مانند اشتراک فایل ها به صورت  peer-to-peer ارتباط برقرار کند, مرورگر شما صفحه مربوطه را لود نخواهد نمود.

۳- هم چنین می توانید یک لیست سیاه از کلیدواژه های نامناسب تهیه کنید تا مرورگر شما صفحات حاوی آنها را بلاک نماید. از دیگر امکانات این گونه برنامه ها محدود نمودن فعالیت های کودکان به چند سایت خاص است. در این صورت یک لیست سایتهای مورد اعتماد “trusted websites” که مطالب مناسب سن کودک دارد تعریف می کنید و سایر صفحات خودبه خود قفل خواهد شد.

۴- برخی از این برنامه ها پا را فراتر گذاشته و به شما اجازه می دهند کسانی را که کودک شما از طریق ایمیل با آنها در ارتباط است را مشخص نمائید یا برعکس کسانی را که اجازه دارند به فرزند شما ایمیل بزنند معرفی نمائید. طبیعتا آدرسهای الکترونیک غیر از آنهایی که توسط شما تایید شده اند بلاک خواهند شد.

البته برخی مرورگرها مانند safari این قابلیت Parenting Control را  به صورت بالقوه دارند و این امکان را می دهند که در حالی که از زیبایی و سرعت آنها لذت می برید, طی مراحل ساده ای پروفایلی برای استفاده کودکتان از اینترنت ایجاد نمائید.(+)
البته سایر مرورگرها هم کم و بیش این قابلیت ها را در اختیار والدین قرار می دهند.

مثلا در Internet Explorer از طریق tools->Internet Options->Content->Content-Advisor->Enable به پنجره ای دست می یابید که در آن می توانید موضوعاتی مانند مصرف دارو و مواد مخدر و سلاح، قمار و… را بلاک کنید یا تنها سایتهای مجاز را در  بخش Approved Sites وارد نمائید.

مرورگر محبوب من، FireFox ، متاسفانه مثل Safari به صورت Built-in چنین قابلیتی را ندارد اما Add-on های جالبی مانند proCon Latte, Glubble, Suricate و FoxFliter این کمبود را به خوبی جبران کرده اند.

البته تمام اینها را گفتیم اما صرفا این برنامه ها کافی نیستند. حقیقت این است که با زور نمی شود بچه ها را کنترل کرد! بهترین روش این است که با بچه ها دوست باشیم و سعی کنیم در هنگام باز کردن ایمیل یا عضویت در شبکه های اجتماعی که برایشان ضرری ندارد کنارشان باشیم. در این صورت می توانیم بر سایتهایی که در آنها عضو می شوند نظارت داشته باشیم و از اطلاعات حساب های کاربریشان آگاه باشیم.

سعی کنید به نحو دوستانه ای برای کودکتان توضیح دهید که برای حفظ امنیت خود و خانواده اش از قرار دادن اطلاعات شخصی مانند نام مدرسه، آدرس و شماره تلفن، شهر محل سکونت، حتی نام و نام خانوادگی اش در پروفایل خود خودداری کند. همین طور مطمئن شوید پروفایل آنها هر چند اطلاعات خاصی در آن نباشد، به صورت private تنظیم شده باشد.

به این ترتیب می توانید در کنار اینکه به فرزندتان قدرت عمل و فرصت استفاده از اینترنت و بهره جستن از مزایای متعدد آن را می دهید، از سلامت روحی و اخلاقی او نیز مطمئن باشید.

پانویس :
همیشه محدودیت کامل باعث جلوگیری نیست بلکه، آزادی با شرط بهتر است.

منبع

نگاهی به تاثیرات رادیو و تلویزیون بر اخلاق کودک

حتما تابحال به تاثیر تلویزیون بر روح و روان بچه ها و بخصوص کودکان فکر کرده اید. اما تلنگری کوچک می تواند از فاجعه ای بزرگ جلوگیری کند.

همانطور که می دانیم چشم و گوش کودک مانند دوربینهایی بسیار دقیق و ریزبین عمل نموده و از هر صحنه ای و هر صدایی و زمزمه ای فیلمبرداری می کند. از روابط عاطفی در سریالها و فیلمها و تبلیغات گرفته تا ترانه هایی که از رادیو پخش می شود. حتی کوچکترین سکانس ها از لنز تیزبین دوربین کودک مخفی نمی ماند. حال ببینیم که این تلویزیون چه ها که نمی کند …

قسمتی از سریال پریزن بریک
قسمتی از سریال پریزن بریک

فیلمی را در نظر بگیرید که کمی اکشن بوده و در مابین صحبتهای افراد حاضر در این فیلم تعدادی کلمات رکیک هم رد و بدل می شود. کودک همۀ آنها را با جزئیاتش ضبط کرده و موقعیتی که در آن این نوع صحبتها انجام شده را نیز به خاطر می سپارد. سپس در موقعیتی همانند فیلم آنها را پیاده کرده و بدون کم و کاستی شاید تحویل خودمان بدهد.

همچنین نمایش عروسکی را در نظر بگیرید که عروسکها همدیگر را مسخره می کنند. به راحتی کودک می آموزد که با کوچکترین موضوع موجود در فرد مخاطب می توان لحظه ای شاد را برای دیگران بوجود آورد (بدون توجه به ناراحت شدن فرد مقابل). پس در اولین هم نشینی کودکان به سرعت این عمل انجام خواهد شد. (حتی گاهی کودک ممکن است روابط عاطفی پدر و مادر را ضبط نموده و آنها را جلو جمع نمایش دهد).

به یاد بیاورید تبلیغ کفش گام را که یک نفر از بالای یک ساختمان به بالای ساختمانی دیگر می پرید و هیچ مشکلی برایش پیش نمی آمد. آیا این تبلیغ برای کودک مضر نبود؟ اگر کودک این حالت را طبیعی در نظر می گرفت چه می شد؟ آیا تبلیغات خوراکیهای بسته بندی هیچ تاثیری بر سلامت کودکان نخواهد گذاشت؟

سریال دلنوازان
سریال دلنوازان

چه کنیم ؟

فیلتراسیون کار ماست نه کار تلویزیون. با یک فیلتراسیون خیلی مختصر به راحتی می توان تربیت کودک را حداقل در همین زمینه گارانتی نمود. یکی از اساتید من می گوید “من هر گاه برنامه ای خوب با پیامی مثبت از تلویزیون پخش می شود، آنرا بر روی فلش مموری ذخیره نموده و برای فرزندم چندین بار پخش می کنم. به خصوص در هنگام پخش برنامه هایی با تاثیر منفی. و به این ترتیب کتابخانه ای از برنامه های مثبت با پیامهایی آموزنده برای فرزندم تهیه کرده ام… “.

این یک نوع فیلتراسیون است. انواع دیگر را باید بسته به شرایط و نوع اخلاق استفاده از رسانۀ هر خانواده ای تدوین نمود. به هر حال راه دارد. نمی توان گفت ناچاریم و هیچ کاری از دستمان بر نمی آید.

این معضل تلویزیون و رادیو تا سنین فهم و درک بچه ادامه دارد و باید تحت کنترل شدید خانواده باشد. با خود تصور کنید یکی از همین کودکانی که پیامهای منفی را از تلویزیون دریافت کرده در آینده مسئول …. شود. چه خواهد شد؟