پورعلی.نت؛ تفکر مثبت

آیا تا به حال دقت کرده اید که میزان خرید عموم جامعه به وضوح افزایش پیدا کرده است؟ این در حالی است که در بسیاری از موارد این گونه خریدها ضروری نیستند. البته این مسئله در بین جوانان، بیشتر از سایر اقشار جامعه رواج دارد.

علیرغم بحرانهای اقتصادی جهانی و تورم داخلی و مسائل و مشکلاتی که همه به آن واقف هستیم، تغییر چندانی در تعداد مشتری های فروشگاه های پوشاک، هایپرمارکت ها و … دیده نمی شود.

دلیل این عدم کاهش خرید این است که گاهی خرید و بازار رفتن به نیت خرید حالت عادت به خود می گیرد و از یک نیاز طبیعی خارج می شود و فرد را به سختی می اندازد و خود و خانواده اش را با مشکلات مالی دست به گریبان خواهد کرد. در واقع فرد تبدیل به یک shopaholic می شود. shopaholic به افرادی اطلاق می شود که بیش از حد خرید کرده و در واقع نوعی اعتیاد به خرید کردن دارند. این نوع افراد حتی علاقه ای به چانه زدن هم ندارند. امروزه این عادت تبدیل به یک معضل اجتماعی شده است.

در ادامه این مطلب روشهایی برای مقابله با میل سیری ناپذیر خرید و در واقع اعتیاد به خرید در برخی افراد جامعه وجود دارد معرفی می شود:

۱ – به وضعیت اقتصادیتان توجه کنید

برخی فکر می کنند با خرید کردن به نوعی به رونق اقتصاد کشورشان در بحبوبه بحران اقتصادی کمک می کنند. اما حقیقت این است که خرید کردن ارزش این را ندارد که خود و خانواده تان را این قدر به زحمت بیاندازید. راههای دیگر و کم هزینه تری هم برای رسیدن به این مهم هست.

هرگاه خواستید زیاد خرج کنید وضعیت اقتصادی موجود را به خودتان یادآوری کنید و سعی کنید کمی محافظه کارتر باشید.

۲ – احساسات خود را بشناسید

گاهی عصبانی هستید، گاهی هیجان زده یا شاد، گاهی هم حوصله تان سر می رود؛ اینها احساساتی هستند که افراد را وادار به افراط در خرید می کنند. قبل از خرید سعی کنید احساساتتان را بشناسید و عجولانه تصمیم نگیرید. اغلب اوقات ممکن است با در نظر گرفتن یک سقف هزینه هم بتوان از خرید لذت برد. کیف پولتان را با خود نبرید. در صورتی که چیز خاصی را برای خرید انتخاب کردید که واقعا هم به آن نیازمندید در آن صورت می توانید برگردید و پول مورد نیاز را با خودتان بردارید. خریدهای افراطی نمی توانند خلا عاطفی که در فرد به وجود می آید را جبران کنند، هر چند در همان لحظه اینگونه به نظر نمی آید.

زمانی که چنین احساساتی بر فرد مستولی می شود شخص چیزهایی می خرد که نمی خواهد یا به آن نیاز ندارد یا اصلا آنها را دوست ندارد و به زودی آنها را کنار خواهد گذاشت.

۳ – به نیازهای زیربنایی خود فکر کنید

برخی از افراد تنها به منظور پر نمودن اوقات فراغت خود به خرید می روند. گاهی نیاز در جمع بودن، افراد را به خرید وا می دارد. این هم نوعی از نیازهای زیر بنایی هر انسانی است که با تشخیص آنها می توان این نیازها را به نحو بهتری مرتفع نمود بدین ترتیب می توانید پولتان را برای مخارج مهمتری پس انداز و آگاهانه خرج کنید. مثلا اگر در کارتان شادی مطلوب را پیدا نکرده اید و در ضمیر ناخودآگاهتان می خواهید از طریق خرید این نیازتان را برطرف کنید، چرا این هزینه را صرف رفتن به کلاسهای ورزشی نکنید در حالی که به مراتب ثمربخش تر خواهد بود!

۴ – بهره گیری از آلترناتیوها (انتخابها)

زمانی که نیازهای بنیادین خود را شناختید و دلایل خرید های افراطی خود را دریافتید، زمان آن فرا می رسد که نیازهایتان را بدون کارت اعتباری حل کنید! هرگاه عصبانی شدید، سعی کنید بر خشم خود فائق آیید یا مشکل پیش آمده را حل کنید. اگر دچار استرس شده اید کمی در هوای آزاد قدم بزنید یا حتی ترتیب یک سفر کوتاه را بدهید تا آرامش خود را بازیابید. اینها همه انتخابهایی هستند که شما پیش روی خود دارید و می توانید با بکارگیری آنها عادت ولخرجی را ترک کنید. در این صورت با کنار گذاشتن “بی فکر خرید کردن” می توانید به زودی دوباره از خرید کردن واقعی لذت ببرید؛ البته این بار به روشی درست و منطقی.

۵ – با کسانی که میل به خرید زیادی دارند ارتباط برقرار کنید

طبق بررسی های آماری تعداد کسانی که میل به خرید در آنها بالاست رو به افزایش است بنابراین در طی کردن این مسیر تنها نیستید. سایتهایی مانند stoppingovershopping.com به منظور کمک کردن برای مقاومت در برابر ولخرجی و پیشنهاد روشهایی برای مقابله با این انگیزش ایجاد شده اند که می توانند موثر واقع شوند.

تست کنید، آیا شما هم یک shopaholic هستید؟!

یک پیشنهاد:

عدم مراجعه به مارکت ها و سیتی سنترهای بزرگ، خود می تواند راهی برای مبارزه با ولخرجی بیش از حد باشد. زیرا:
چشم (دیدن)=ایجاد نیاز => خرید

اول دسامبر یا شفاف تر بگویم دهم آذر روز جهانی ایدز است (هرچند اگر نگاهی به تقویم بیندازید احتمالا ثبت نشده است!) این روز از سال ۱۹۸۸ بدین عنوان نامگذاری شده است. چرا؟ جهت تمرکز بیشتر بر روی آموزش درباره این بیماری و همین طور مبارزه با تبعیضاتی که مبتلایان در جامعه با آن روبه رو هستند. به علاوه  کمک مالی و افزایش بودجه هم از اهداف عمده این کار است. در این روز مردم در سراسر جهان روبان قرمز به لباسهایشان وصل می کنند تا توجه و مراقبت در برابر HIV و ایدز را متذکر شده و به دیگران یادآور شوند که به تعهد و پایبندی و حمایت آنها مورد نیاز است. همه ساله یک شعار جهانی در این روز بدین منظور تعیین می شود، که شعار سال ۲۰۰۹ ” دسترسی جهانی و حقوق بشر” اعلام شده بود.

طبق آخرین آماری که از سوی اداره کل ایدز وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی ایران اعلام شده است، تعداد افراد مبتلا به HIV/AIDS ( افرادی که ویروس این بیماری وارد بدنشان شده است) در مجموع ۲۰ هزار و ۱۳۰ نفر، در کشور شناسایی شده‌اند که از این تعداد تاکنون ۲۰۹۷ نفر مبتلا به ایدز شناسایی شده و سه هزار و ۴۰۹ نفر نیز فوت کرده اند. (البته در این میان کمی تضاد آماری نیز به چشم می خورد چرا که چندی پیش رییس اداره کنترل ایدز وزارت بهداشت، عباس صداقت در ۲۷ مرداد امسال اعلام کرد که براساس آخرین تخمین میزان مبتلایان به ایدز در ایران حدود ۸۳ هزار نفر است.)

این آمار قابل انکار نیست و عده مبتلایان به این بیماری نیز قابل توجه است و با توجه به روند گسترش این بیماری اهمیت این مسئله قابل چشم پوشی نیست. چرا که قشری از جامعه ما با این مشکل دست در گریبان است. حقوق بیماران مبتلا به ایدز باید از سوی جامعه و دولت ها و سازمان های بین المللی مورد احترام قرار گیرد.

مباحثی چون حق تولید مثل و محدودیت های آن برای بیماران مبتلا، حق محرمانه بودن اسرار و اطلاعات پزشکی و افشا و گزارش

بیماری از سوی مراکز درمانی به خانواده یا محل کار فرد مبتلا، مقابله با هر نوع تبعیض از جمله در امر تحصیل یا اشتغال یا محدودیت در بهره گیری از امکانات درمانی و رفاهی و هم چنین کسب رضایت قبلی برای انجام آزمایشات مختلف تشخیصی یا عقیم سازی افراد مبتلا از جمله حقوق بیماران و تکالیف اجتماع و دولت می باشد.
بد نیست بدانید کنگره بین المللی ایدز و حقوق بشر برای اولین بار در سال ۱۳۸۷ در شهرکرد برگزار گردید و صاحب نظران به بررسی این موضوع پرداختند.

رفتار ناخودآگاه جامعه با بیماران مبتلا به ایدز ضربۀ روحی بزرگی برای این بیماران است و ادامه زندگی را برای آنها به مراتب سخت تر می کند. فیلم فیلادلفیا با بازی تام هنکس را به خاطر دارید؟ اگر ندیده اید پیشنهاد می کنم حتما ببینید. این فیلم به خوبی زندگی یک فرد مبتلا به HIV مثبت و معضلات آن را به تصویر کشیده است.

ایدز تنها یک مشکل بهداشتی نیست، بلکه یک مشکل اجتماعی و فرهنگی نیز هست، این بیماری تابو (Taboo) تلقی می‌شود و با هاله‌ ای از شرم و منع‌ های اخلاقی و فرهنگی همراه است که این موضوع مانع از اعلام بیماری از سوی افراد شده و همین مساله منجر به پنهان ماندن بیماری، طی نشدن پروسه درمان و در نتیجه شیوع سریع آن می‌شود.

مادر یک دختر بچه مبتلا به ایدز می گوید:

زمانی که می خواستم دخترم را در دبستان ثبت نام کنم، با معلم و مدیر مدرسه درباره بیماری دخترم صحبت کردم و آنها ناخودآگاه خود را عقب کشیدند و سعی کردند از من دور شوند. واکنش فیزیکی آنها، طرز تفکر آنها را درباره ایدز و مبتلایان به آن فریاد می کرد. مدیر مدرسه گفت: ما پیش از این با چنین موردی برخورد نداشتیم و بایستی این مورد در شورای مدرسه مطرح شود. دخترم در نهایت در آن مدرسه ثبت نام شد اما از زبان یکی از معلمان شنیدم که کادر مدرسه احساس بدی نسبت به وجود دخترم در آن مدرسه دارند. در نهایت مجبور شدم دخترم را در مدرسه دیگری ثبت نام کنم و این بار دیگر درباره بیماری او چیزی به آنها نگفتم!

به علت پیش داوری و ترس از سرایت بیماری، این بیماران درمورد انتخاب مسکن، شغل، مراقبت‌های بهداشتی و حمایت عمومی مورد تبعیض قرار می‌گیرند. رفتارهای نامناسب و تحقیرآمیز موجب انزوای بیمار گشته، فرصت آموزش را از وی می‌گیرد. وحشت از مرگ، وحشت طرد و تنهایی و انگ اجتماعی، اخراج کارگران مبتلا و بدنامی از طرف دوستان و خانواده سبب می‌شود افرادی که گمان می‌کنند ممکن است آلوده باشند، وضعیت خودشان را تا جایی که مقدور است مخفی نگه دارند که این خود موجب گسترش آلودگی است. البته نقش “مراعات” در فرد مبتلا در شیوع این بیماری بسیار قابل توجه است.

به امید آنکه با آگاهسازی، آموزش و پیشگیری، شاهد ریشه کن شدن این بیماری باشیم.

منبع ( + و +)

اینترنت به همان اندازه که مفید است، می تواند خطر آفرین هم باشد. در واقع علیرغم تمام اطلاعات مفیدی که از طریق وبگردی می توان کسب نمود، می تواند محیط ناامنی برای کودکان باشد.

بازیهای آنلاین، شبکه های اجتماعی، سایت های مشکوک همه و همه خطراتی هستند که کودکان و نوجوانان هنگام استفاده از اینترنت با آن روبرو هستند.

حقیقت امر آن است که با پیشرفت روزافزون تکنولوژی های آنلاین، استفاده کودکان از اینترنت اجتناب ناپذیر است. شاید نتوانیم آنها را صد در صد از خطرات احتمالی حفظ کنیم، اما می توان تا حد مطلوبی این شرایط را کنترل نمود و آنها را از وب سایت های نامناسب و افراد غریبه دور نگه داشت. نرم افزارهای زیادی هستند که به شما امکان مدیریت فعالیتهای آنلاین خانواده تان را می دهند که به آنها اصطلاحا Parental Control گفته می شود.

در این بین می توان SafeFamilies Software و K9 Web Protection Software را نام برد.

این ابزارها قابلیت های گوناگونی دارند:

۱- هنگام نصب این گونه برنامه ها, یک نام کاربری برای کاربر مدیر(Administrator) و به تبع آن کلمه عبور برای محافظت از تنظیمات ایجاد شده, تعیین می شود.

۲- این برنامه ها معمولا قابلیت ایجاد طبقه بندی مطالب را دارند به صورتی که می توانید به صورت موضوعی مطالب را block نمائید. اگر کودک قصد باز کردن صفحاتی با موضوعات نامناسب خشن یا غیراخلاقی را داشته باشد یا حتی بخواهد از طرق غیر امن مانند اشتراک فایل ها به صورت  peer-to-peer ارتباط برقرار کند, مرورگر شما صفحه مربوطه را لود نخواهد نمود.

۳- هم چنین می توانید یک لیست سیاه از کلیدواژه های نامناسب تهیه کنید تا مرورگر شما صفحات حاوی آنها را بلاک نماید. از دیگر امکانات این گونه برنامه ها محدود نمودن فعالیت های کودکان به چند سایت خاص است. در این صورت یک لیست سایتهای مورد اعتماد “trusted websites” که مطالب مناسب سن کودک دارد تعریف می کنید و سایر صفحات خودبه خود قفل خواهد شد.

۴- برخی از این برنامه ها پا را فراتر گذاشته و به شما اجازه می دهند کسانی را که کودک شما از طریق ایمیل با آنها در ارتباط است را مشخص نمائید یا برعکس کسانی را که اجازه دارند به فرزند شما ایمیل بزنند معرفی نمائید. طبیعتا آدرسهای الکترونیک غیر از آنهایی که توسط شما تایید شده اند بلاک خواهند شد.

البته برخی مرورگرها مانند safari این قابلیت Parenting Control را  به صورت بالقوه دارند و این امکان را می دهند که در حالی که از زیبایی و سرعت آنها لذت می برید, طی مراحل ساده ای پروفایلی برای استفاده کودکتان از اینترنت ایجاد نمائید.(+)
البته سایر مرورگرها هم کم و بیش این قابلیت ها را در اختیار والدین قرار می دهند.

مثلا در Internet Explorer از طریق tools->Internet Options->Content->Content-Advisor->Enable به پنجره ای دست می یابید که در آن می توانید موضوعاتی مانند مصرف دارو و مواد مخدر و سلاح، قمار و… را بلاک کنید یا تنها سایتهای مجاز را در  بخش Approved Sites وارد نمائید.

مرورگر محبوب من، FireFox ، متاسفانه مثل Safari به صورت Built-in چنین قابلیتی را ندارد اما Add-on های جالبی مانند proCon Latte, Glubble, Suricate و FoxFliter این کمبود را به خوبی جبران کرده اند.

البته تمام اینها را گفتیم اما صرفا این برنامه ها کافی نیستند. حقیقت این است که با زور نمی شود بچه ها را کنترل کرد! بهترین روش این است که با بچه ها دوست باشیم و سعی کنیم در هنگام باز کردن ایمیل یا عضویت در شبکه های اجتماعی که برایشان ضرری ندارد کنارشان باشیم. در این صورت می توانیم بر سایتهایی که در آنها عضو می شوند نظارت داشته باشیم و از اطلاعات حساب های کاربریشان آگاه باشیم.

سعی کنید به نحو دوستانه ای برای کودکتان توضیح دهید که برای حفظ امنیت خود و خانواده اش از قرار دادن اطلاعات شخصی مانند نام مدرسه، آدرس و شماره تلفن، شهر محل سکونت، حتی نام و نام خانوادگی اش در پروفایل خود خودداری کند. همین طور مطمئن شوید پروفایل آنها هر چند اطلاعات خاصی در آن نباشد، به صورت private تنظیم شده باشد.

به این ترتیب می توانید در کنار اینکه به فرزندتان قدرت عمل و فرصت استفاده از اینترنت و بهره جستن از مزایای متعدد آن را می دهید، از سلامت روحی و اخلاقی او نیز مطمئن باشید.

پانویس :
همیشه محدودیت کامل باعث جلوگیری نیست بلکه، آزادی با شرط بهتر است.

منبع

سرماخوردگی، آنفولانزای نوع A، آنفولانزای خوکی… الان دو سه ماهی است که این کلمات زیاد به گوشمان می خورد.
به دلیل تغییر شکل روزانه ویروس این نوع آنفولانزا و همه گیر شدن آن، این واژه های ترکیبی خیلی سریع به سر خط خبرها تبدیل شدند و در کشور ما که چه عرض کنم که در سراسر دنیا سر و صدا راه انداختند. گهگاه خبرها و آمارهای تلخ، موج نگرانی را در شهرها برمی انگیزد، و پزشکان نیز توصیه می کنند: “بهترین درمان، پیشگیری است.”

خلاصه این که این روزها زیاد می خوانیم که اهل فن توصیه کرده اند: چهار ماده زیر را در برنامه غذایی خود بگنجانید، تا در  برابر سرماخوردگی ضد ضربه شوید:

۱- چای سبز

چای سبز که نوعی چای چینی است معمولا احتیاج به دم کردن ندارد. پس از اینکه لیوان را از آب داغ، پر کردید چند برگ چای سبز را توی آن بریزید و نعلبکی را برعکس روی لیوان قرار دهید. بعد از یک دقیقه، چای آماده می‌شود و می‌توانید نوش جان کنید. توجه داشته باشید هر چه مقدار برگ‌های داخل لیوان بیشتر باشد طعم تلخ آن هم بیشتر می‌شود. اگر طعم تلخ چای سبز را دوست ندارید کمی آب لیموترش به آن اضافه کنید یا از معطرکننده‌هایی مانند یاس خشک شده و هل استفاده کنید.

مصرف چای تأمین کننده رنگدانه هایی است که شما به طریق دیگر دریافت نمی کنید، پس با مصرف متعادل این نوشیدنی مفید زمینه های سلامتی را درخود فراهم آورید .

از فواید بسیار چای سبز صحبت های زیادی می شود و حتی چای را بهترین نوشیدنی پس از آب می دانند .

مصرف دم‌کردهٔ چای که تقریبا زرد رنگ است باعث تسریع حرکات تنفسی، سرعت در گردش خون، رفع خواب‌آلودگی، احساس تجدید نیرو، تقویت نیروی فکری، گوارش بهتر غذا و تعریق می‌شود از اینرو چای را هنگام خستگی، ضعف عصبی، میگرن، بیماری‌های قلبی و آسم می‌توان تجویز نمود. همین طور در چای سبز نوعی آنتی‌اکسیدان به نام “کاتچین” وجود دارد که می‌تواند سلول‌های ایمنی بدن را افزایش دهد و طبق تحقیقات انجام شده، این ماده حرکت انتشار ویروس را کند می ‌کند.
از دیگر ترکیبات چای سبز، “ال‌تیانین” است که طبق تحقیقاتی که در هاروارد انجام شده، این ماده، مقاومت سیستم ایمنی بدن را افزایش می‌دهد.به دلیل وجود این ماده است که گفته می شود چای سبز طول عمر را می‌افزاید. بررسی‌های آماری نشان می‌دهد در حدود ۸۰ درصد مردم ژاپن چای سبز می‌نوشند به طوری که بیش از نیمی از آنها روزانه سه فنجان یا بیشتر از آن مصرف می کنند.جالب اینجاست که تجزیه و تحلیل اطلاعات ثبت شده نشان داده است که افرادی که روزانه پنج فنجان یا بیشتر چای سبز می‌نوشیدند نسبت به افرادی که چای سبز نمی‌نوشیدند، ۱۶ درصد کمتر در معرض مرگ به هر علت بودند و هنگامی که مرگ به علت بیماری قلبی در نظر گرفته می‌شد، نوشیدن چای سبز ۲۶ درصد خطر مرگ را کاهش می‌داد. (مطالعه بیشتر درباره خواص چای سبز)

۲- انار

انار منبع خوبی از آنتی اکسیدان‌ها، پتاسیم و ویتامین C است .
آنتی اکسیدان ها به ترکیبات شیمیایی خاصی اطلاق می شود که میزان و شدت اکسیداسیون سلول ها و مولکول های زنده را کاهش می دهند یا به عبارت دیگر مقاومت بدن را افزایش می دهد.

در هنگام سرماخوردگی بدن از آنتی اکسیدان هایی که در دورن محیط بدن وجود دارد برای مقابله با تخریب سلولهای بدن استفاده می کند و اگر نیاز بدن به این مواد را به خوبی تامین کنید مشکلی رخ نمی دهد. ولی اگر بدن با کمبود آنتی اکسیدان در محیط داخلی مواجه شود نمی توان امیدی به نجات سلول ها از خطر اکسید شدن و نابودی داشت.

از آنتی اکسیدان های محلول در چربی می توان ویتامین E, بتاکاروتن, ویتامین A را نام برد. از نمونه های محلول در آب نیز می توان به ویتامین C و کاتالاز اشاره نمود.

۳- قارچ

قارچ منبع بسیار غنی از سلنیوم، ‌ریبوفلاوین(ویتامین B2)، ویتامینB5، مس، نیاسین، پتاسیم و فسفر می‌باشد. سلنیوم ماده‌ای ضروری برای عملکرد آنتی اکسیدانها می‌باشد که باعث کاهش رادیکالهای آزاد (که عامل اکسید شدن سولهای بدن هستند) در بدن می‌شود.

علاوه بر این همانطور که گفته شد، مس بر بسیاری از پروسه‌های بنیادی تاثیر می‌گذارد که از آن جمله می‌توان به سیستم ایمنی اشاره نمود. مس پیش فاکتوری است که عکس العمل آنزیمی دارد و نه تنها در سیستم ایمنی بلکه بر درمان زخمها و تقسیم سلولهای طبیعی بدن نیز موثر است.

داشتن سیستم ایمنی قوی وابسته به میزان مس است بنابراین مس موجود در قارچ می‌تواند از مبتلا شدن به بیماریهایی نظیر سرماخوردگی جلوگیری می‌کند.

( مطالعه بیشتر درباره خواص قارچ)

۴- هویج

هویج از لحاظ دارا بودن خواص طبی، با پرتقال برابر است.

هویج به مقدار زیاد بتا کاروتن دارد و همانطور که در بالا نیز مطرح شد بتاکاروتن از آنتی اکسیدان های محلول در چربی است که سیستم ایمنی بدن را در مقابل بیماریها تقویت می کند.

علاوه بر این هویج یکی از منابع سرشار ویتامین A به حساب می آید که خاصیت این ماده را دوچندان می کند.

منبع (+) (+) (+) (+)

این روزها اسم آلزایمر زیاد تکرار می شود. به وفور شنیده ایم که هر چه سن ما بالاتر می رود، از تیزهوشی ما کاسته می شود. به مرور زمان مطالب را سریعتر از یاد می بریم، مثلا نام افراد از خاطرمان پاک می شود یا حتی فراموش می کنیم که همین الان می چه کاری خواستیم انجام دهیم. بله، این همه هست و همه این نیست. افزایش سن به معنی کند ذهن شدن نیست! در ادامه چند روش برای پیشگیری از این اتفاق معرفی می‏کنم:

راهکار اول- ورزش دادن نیم کره چپ

ثابت شده است که کنترل منطق، زبان و مهارتهای ریاضی بر عهده نیمکره چپ مغز قرار دارد. برای فعال نگهداشتن حداکثری این بخش، آموختن یک زبان جدید یا حل کردن جدول (مخصوصا سودوکو) موثر است.

این سایت هم بازی های فکری جالبی دارد.

راهکار دوم – ورزش دادن نیم کره راست

بخش راست مغز انسان مسائل مربوط به خلاقیت را کنترل می کند. برای فعال نگهداشتن این بخش به آموختن یک رشته هنری یا کار ذوقی مشغول شوید، مثلا در گروه کر عضو شوید یا نواختن پیانو را بیاموزید. همچنین می توانید در منزل فعالیتی آموزشی را شروع نمایید. مثلا آموزش زبان انگلیسی. همچنین کار با وسایل و ابزار آلات خود نوعی خلاقیت است.

راهکار سوم – ورزش دادن کل مغز

تمرین کنید که تمرکز داشته باشید. مدیتیشن اثرات نامطلوب استرس و نگرانی را به میزان محسوسی کاهش می دهد و کنترل مرکزی مغز انسان را به سوی شادی و رضایت سوق می دهد.سعی کنید مهارت از بر کردن مطالب را در خود تقویت کنید. یادتان می آید در زمان کودکی چگونه جدول ضرب حفظ می کردید یا نام شهرها را از بر می نمودید؟

پس شاید الان بهتر باشد فرصت را مغتنم شمرده و شروع به حفظ کردن اشعاری مثل غزلیات حافظ یا حکایات گلستان و … کنید.

راهکار چهارم- فعالیتهای اجتماعی خودتان را گسترش دهید:

میزان رابطه اجتماعی شما و تعداد دوستانتان با ضعیف شدن مغز رابطه عکس دارد.

نکته آخر:
از روشهای روتین و تکراری برای انجام کارهای معمول خود بپرهیزید. مثلا قصد خرید دارید؟ یک مسیر جدید برای رفتن به مرکز خرید انتخاب کنید. باقی کارها هم همین طور.

منبع