دیدگاه‌ها برای: چه حادثه ای بود؟

با: م.پورعلی

م.پورعلی — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

با تشکر از توضیحات شما، اما باید کمی عمیق تر ببینید. آیا به نظر شما خوشحالی تنها به این معناست که فقط بخندیم و برقصیم و شادی کنیم؟ یا معنای فراتری هم دارد؟
منظور از نوشتن "باید خوشحال بود" این است که باید به این عزت بزرگ افتخار کرد و هر افتخاری نتیجه اش شادی است. نه "فرح"؛ بلکه "شادی و خوشحالی درون". گریستن در سوگ اهل بیت از جایگاه بسیار والایی برخوردار است، همانطور که در احادیث و روابات ما آمده است. اما باز هم عرض می کنم که منظور شاد بودن در غم از دست دادن نیست! بلکه شادی در افتخار چنین عزتی بزرگ است.

با تشکر مجدد از شما.

با: احسان

احسان — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

برخی عبارات حاوی نقطه نظرات خوبی بود، اما برخی غیر متخصصانه بود. اثبات شیء، نفی ما ادا نمیکند.
هم می‌توان بر زخم‌های تنش گریست و هم بر پستی زمانه
هیچ دلیلی هم برای خوشحالی نیست
جالب است بدانید که نخستین کسانی که بهانه‌های به اصطلاح عرفانی خوشحالی از لقاءالله و حماسه و این گونه چیزها را طرح کردند، خود بنی امیه بودند و از همین جهت است که در زیارت عظیم عاشورا آمده: هذا یوم تبرکت به بنو امیه… یا ذا یوم فرحت به آل زیاد و آل مروان بقتلهم الحسین صلوات الله علیه…
وگرنه در آن چه از معصومین نقل شده، چیزی جز اندوه و مصیبت در این حادثه نیست و نبوده.
این امر، امری دینی است و اگر قبل از هر چیز، نظر خود دین را در مورد این امر جویا شویم، خواهیم دید که در روایات منقول از حضرت صاحب عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف، آمده که ایشان هر صبح و شام از داغ جدشان خون گریه می کنند و نیاز به ذکر نیست که در کلام معصوم، مثل کلام ما، غلو و اغراق نیست و گریه‌ی ایشان نیز ناشی از خویشاوندی نیست.
خوشحال می‌شم اگر این دو لینک را ببینید:
۱- خطبه‌ی حضرت عباس در خانه‌ی کعبه وقتی که در حال خروج از مکه بعد از حجی ناتمام بودند و خطاب ایشان به مردم که شما دین را رها کرده اید. امام حسین، به پای اسلام شهید نشد، او خود اسلام بود که شهید شد. امام، خود دین است و دین بدون امام، دین نیست. برخی که می گویند او شهید شد تا دین بماند و نماز بماند، باید بدانند که در همان وقت، آنها که شهیدش کردند، هم نماز میخواندند و هم پینه پیشانی داشتند، اما ولایت نداشتند، او شهید شد تا عاقبت دین بدون امام «معصوم» بر همه روشن شود.
جالب این جاست که حضرت عباس، پا بر خانه‌ی کعبه نهاد و بر فراز آن خطبه خواند، یعنی این کعبه بدون امام معصوم، خشت و گلی بیش نیست.
ایشان می فرماید: اگر حکمت‌های آشکار و اسرار والای و امتحانات الهی نبود این بیت الهی بود که به طواف امام حرکت می‌کرد قبل از اینکه امام به سوی آن حرکت نماید: http://www.ido.ir/a.aspx?a=1386110305

2- زیارت مقدس ناحیه که ذکر روز و شام حضرت صاحب امر است و در آن، اوج مصائبی که هر لحظه پیش چشم ایشان است، ذکر شده: http://www.yahaq.org/ziyarat_nahiye
خلاصه آن که دیدگاه شاد بودن در این ایام با هر بهانه و هر نقطه نظری، ریشه ای در تشیع ندارد و اتفاقا خلاف آن مدرک بسیار دارد، مگر از امثال غزالی و مولوی و دیگران پیروی کنیم، که علیرغم آثار فاخرشان، دشمنیشان با شیعه و اهل بیت، ثابت شده است.
اما بحث قمه و شؤون عزاداری، بحثی است که صریح دین نیست و سنت‌ها و مراسمی است که به نشانه‌ی اقامه‌ی این عزا و مصیبت، توسط افراد بنا نهاده شده و مسلم است که در هر دوره ای بنا به مقتضیات آن دوران، این شؤون و سنت‌ها توسط «متخصصان دینی» قابل نقد است.
مزید سرور خواهد بود اگر در این باره صحبت و صخنی هست، تبادل اطلاعات داشته باشیم.

با: م.پورعلی

م.پورعلی — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

منظور از خوشحالی، شاد بودن با تمام وجود است. منظور احساس غرور کردن است. احساس بزرگ بودن است. منظور این است که به چنین افرادی باید نازید. بهترین ها را در دین خود داریم. منظور این بود…

با: م.م

م.م — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

چه جوری باید خوشحال بود ؟واقعا میشه خوشحال بود ؟

با: sina

sina — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

بسیار اندیشمندانه و زیبا بود.

با: admin

admin — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

سلام . با آرزوی موفقیت برای شما و کاربران این وب

مطلب جالبی بود

خوشحال میشم با شما تبادل لینک داشته باشم

…………….
http://www.Bikalak.com
…………….

Hello!

I liked your blog a lot and so I would like to exchange links with you … I expect your prompt response and thank you ..!

با: ایمان

ایمان — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

مطلب بسیار زیبایی بود ! بالاخره یکی پیدا شد حرف دل مارو بزنه !

ممنون !